கருத்து மேடை

தமிழனுக்கு மணி அடிக்க தெரியாதா??

2010-08-26T12:23:00.001+08:00

தமிழன் உயர்ந்தவன். உயரிய நாகரிகம் கொண்டவன். மெய்யறிவு கண்டவன். பல நாடுகளை வென்றவன். பல அரிய செயற் புரிந்தவன். ஆனால் அவனுக்குக் கோயில் மணி அடிக்க தெரியாமல் போயிற்றாமே?? மந்திரம் ஓத தெரியாதாமே?? மந்திரம் சொல்லக் கூட தகுதியற்றவனாமே?? இவை மெய்யோ?

ஐயா மதுரை இளங்குமரனார் அவரின் உரையின் வாயிழாக எனக்குள் எழுந்த சிந்தனையின் சாறே இக்கட்டுரை. ஐயா அவர்தம் உரையில் கூறுகையில், தமிழன் கற்பாறைகளைப் பிளந்து அவற்றை இழுத்து, சுமந்து, செதுக்கி, அடுக்கி, வாயில் கட்டி, குளம் தோண்டி, கோபுரம் எழுப்பி மிக நேர்த்தியான கோவில் கட்டினான். இத்தனை வேலையையும் தமிழன் செய்தான்; செய்யத் தெரிந்திருந்தது ஆனால் கடைசியில் மணி அடிக்கும் வேலையை மட்டும் ஆசிரிய பார்ப்பன் கையில் கொடுத்துவிட்டானே! இது தமிழரின் வீழ்ச்சியில்லையா?? என மன நெகிழ வினவினார். மானமுள்ள தமிழர்களுக்குச் சுருக்கென குத்தியிருக்கும்.

இத்தனை கலைவேலைபாடுகளைத் திறம்படச் செய்த தமிழன் கடைசியில் மணி அடித்துப் பூசை செய்யத் தெரியாதவனாகிய மடமை எதுவோ, அதுவே தமிழர்களின் வீழ்ச்சி! எந்த ஆரிய பார்ப்பனன் உழைத்துப் பணம் கொடுத்துக் கோவிலைக் கட்டச் சொன்னான்? ஒருவனும் இல்லை. பணந் தமிழனுடையது. உழைப்புத் தமிழனுடையது. கட்டுந் திறம் தமிழனுடையது. ஆனால் கோவில் உள்ளே மணி அடிப்பது பூசனைச் செய்வது சமற்கிருதத்திலும் பூசாரியாக ஆரிய பார்ப்பன். அக் காலத்தில்தான் நம் தமிழ் வேந்தர்களின் அறியாமையால் இந்த தமிழினம் வீழ்ந்தது. இன்றுதான் எந்தத் தமிழப் பேரரசனுக்கோ சிற்றரசனுக்கோ ஒரு கைப்பிடி மண்ணுக்கூட சொந்தமில்லாமல் போயிற்றே, பின் ஏன் இன்னும் தமிழன் ஆரியனுக்கும் சமற்கிருதத்திற்கும் அடிமைப்பட்டே வாழ்கிறான்?

’தமிழன் கட்டிய கோவிலில் தமிழில் மட்டுமே மந்திரம் ஓது!’ என என்று எல்லாத் தமிழனும் கட்டளை இடுகிறானோ அந்நாளை தமிழரின் எழுச்சி நாளாகத் திகழும் என்பது என் திடமான உறுதி! ஏனெனில் தமிழரின் வீழ்ச்சியனைத்தும் கோவிலிருந்தே தொடங்குகின்றன. என்று தமிழ்மொழியை நீச மொழியென்றும் அது வழிபடுபதற்குத் தகுதியற்ற மொழியென்றும், அதைப் பேசுவோன் தாழ்ந்தோனே எனும் கருத்துப் பரப்பப்பட்டதோ; என்று அதைத் தமிழன் அறியாமையால் ஏற்கத் தொடங்கினானோ அன்றே அவன் வீழத் தொடங்கினான். இது வரலாறு சொல்லும் பாடம் நமக்கு.

கோவிலில் தமிழ் மொழியைச் சமற்கிருதத்திற்குப் பலி கடாவாக ஆக்கினான். அதனால் தமிழன் தன் மொழி, இனம் மேல் நம்பிக்கை இழந்தான். மெல்ல மெல்ல ஆரியன் சூழ்ச்சியால் அத்தனையும் பல நூற்றாண்டுகளாக ஒன்றொன்றாக இழந்தான். இன்று தமிழைத் தவிர தமிழன் கையில் வேறேதுவும் இல்லை.

இத் தமிழினம் இனி எழ வேண்டுமெனில், வீழ்ந்த அவ்விடத்தினிலிருந்தே எழ வேண்டியுள்ளது. நீங்கள் செல்லும் ஒவ்வொரு கோவிலிலும் தமிழில் மட்டுமே மந்திரம் ஓதச் சொல்லிக் கேளுங்கள். தமிழர் கோவிலில் தமிழர்களே அனைத்துப் பொறுப்பிலும் இருப்பதை நிருவாகத்தினர் உறுதிச்செய்யுங்கள். குடமுழக்கு விழாவிலிருந்து அனைத்து சமய விழாக்களையும் புராண பொய்ப்புகட்டில்லாமல் அறிவார்ந்த நிலையில் கொண்டாடுங்கள். பொருள் அறிந்து வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்யுங்கள். கோவில் பூசாரிகள் தமிழை மட்டுமே, தமிழர் சமயத்தைப் பற்றி மட்டுமே, தமிழ சமய குருமார்கள் பற்றிய மட்டுமே மக்களிடம் உரையுங்கள்.

வாழும் இந்தத் தமிழருக்குச் ’செத்த மொழியான சமற்கிருதமாம்’ ஒரு போதும் வாழ்விக்காது! அறப் பயன் எதையும் தராது! மாறாக தமிழரின் அறிவைக் குன்ற மட்டுமே செய்யும்.

தமிழர் மானங்கெட்டவர்களா? திருமணம் - பாகம் 4 (நிறைவு)

2010-03-09T08:55:00.002+08:00

தாலிக்கட்டும் வழக்கம் தமிழரதே

ஒரு காதலன் தன் காதலிக்கு, அல்லது கணவன் தன் மனைவிக்கு, கழுத்தில் தாலி கட்டுவதன் வாயிலாய், அவளைத் தன் வாழ்க்கைத்துணைவி என்று பிறர்க்குக் கட்டுவது, தமிழகத்துத் தொன்றுதொட்ட வழக்கமாயிருந்து வருகின்றது.

கட்டுதல் என்னும் சொல் மணத்தல் என்று பொருள்படுவது, தாலிகட்டும் வழக்கம் பற்றியே. ஓர் இளையானை அல்லது இளையாளை நோக்கி, ‘நீ யாரைக் கட்டப்போகிறாய்?' என்று கேட்பது உலக வழக்கு. மணமக்கள் இருவருள்ளும் தாலி கட்டுவது மணமகனும் அவனால் கட்டப்படுவது மணமகளுமாயிருப்பினும், கட்டுதல் என்னும் சொல் மணத்தல் என்னும் பொருளில் வழங்கத் தலைப்பட்டபின், அது இருவர்க்கும் பொதுவான சொல்லாயிற்று.

“தாலிக் கொழுந்தைத் தடங்கழுத்திற் பூண்டு”

என்னும் நாலாயிரத் தெய்வப் பனுவலடியால் (திவ்.பெரியாழ் 2,6,1) தெரியவரும்.

தாலத்தின் ஓலையினாற் செய்யப்பட்டதினாலோ, தால் போல் தொங்குவதினாலோ, பெண்டிரின் திருமணக் கழுத்தணி தாலியெனப் பெயர் பெற்றிருக்கலாம். தாலம் – பனை. தால் - நநவு. இனி, நாலி (தொங்குவது) என்பது தாலி எனத் திரிந்தது எனலுமாம்.

மக்கள் நாகரிமடைந்து பொன்னால் அணி செய்யத் தொடங்கியபின், தாலியும் பொன்னாற் செய்யப்பெற்றது.

“பொற்றாலி யோடெவையும் போம்” என்றார் ஔவயார்.

சிலர் பொற்றாலியில் மணியும் பதித்துக்கொண்டனர்.

“நாணுள்ளிட்டுச் சுடர்வீசு நன்மாணிக்க நகுதாலி

பேணி நல்லார் கழுத்தணிந்து” என்பது சிந்தாமணி (2697)

“பன்மணிப்பூணுஞ் சின்மணித் தாலியும்” என்பது பெருங்கதை (19:119)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

மந்திரம் என்பது என்ன?

மந்திரம் என்பது என்ன என்பதை ஆசிரியர் தொல்காப்பியனார் வரையறுத்துக் கூறுகின்றார்...

"திரைமொழி மாந்தர் ஆணியிற்கிளந்த

மறைமொழி தானே மந்திர மென்ப"

தமிழ் மந்திரங்கள் என்றும் அவற்றை வல்லார் வாய்க் கேட்டுணர்க என்ற பொருளில் குறிப்பிடுகின்றார் தொல்காப்பியர்.

புரோகிதம் பண்ணும் பார்ப்பனர்கள் சொல்லும் அசாகாயசூர மந்திரங்கள் சில

பண்டைத் தமிழ் மக்கள் கண்ட மந்திர இலக்கணம் இதுவாகவும் இதனுண்மை உணராது, வட மொழியில் சொல்லப்படுபவைதான் மந்திரங்கள் என எண்ணி ஏமாற்றமுறும் இக்காலத் தமிழ் மக்கள் நிலை பெரிதும் இரங்கத்தக்கது . அன்றியும்

ஃ 'மனண போட்டேன்'------'-----------------------------(ஆசனம் சமர்ப்பயாமி)

ஃ 'வெற்றிலைப் பாக்கு படைத்தேன்'---------------------(தாம்பூலம் சமர்ப்பயாமி)

ஃ 'வாழைப்பழம் படைத்தேன்' -------------------------------(கதலீபம் நைவேத்யாமி)

ஃ 'வெல்லம் படைத்தேன்' --------------------------------(குளோபகாரம் நைவேத்தியாமி)

ஃ 'தேங்காய் படைத்தேன்' -------------------------------(நாரிகேளம் நைவேத்தியாமி)

ஃ 'மலர் சூட்டினேன்'--------------------------------(புஷ்பம் சமர்ப்பயாமி)

ஃ 'அரிசி தூவினேன்'--------------------------(அக்ஷதன்ன மஹா)

ஃ 'புகை காட்டினேன்'-----------(தூபம் சமர்ப்பயாமி)

ஃ 'விளக்கொளி காட்டினேன்'----------------------------(தீபம் தர்சியாமி)

முதலாவதாக செல்லப்படுவன எல்லாம் மந்திரங்களளாக எண்ணுதல் நம் தமிழ் மக்கள் பேதமே, பெரிதும் வருந்தத்தக்கது.

''தாயை நீக்கி ஒருவன் மணஞ்செய்து கொள்வானாயின் அவனை எங்ஙனம் உலகம் பழிக்குமோ அங்ஙனமே தாய்மொழியை நீக்கி, மணஞ்செய்து கொள்வோர்களைத் தமிழ் தெய்வமும் தமிழினச் சான்றோர்களும் பழிப்பர் என்று தமிழர்கள் அறிதல் வேண்டும்.''

கருவி நூற்கள்

1. தமிழர் திருமணம் ஞா. தேவநேய பாவாணர்

2. சுயமரியாதை திருமணம் தத்துவமும் வரலாறும் - கி.வீரமணி

3. தமிழ்த் திருமணம் - கீ. இராமலிங்கனார்.

4. பெரியாரியல் (8)திருமணம் - பேராசிரியர் மா.நன்னன்.

5. வண்டமிழில் வாழ்வியல் சடங்குகள் - செந்தமிழ் வேள்விச் சதுரர் மு.பெ.சத்தியவேல்

6. முருகனார் இந்து மதம் எங்கே போகிறது? - அக்னிஹோத்ரம் தாதாச்சாரியார்.

இணையத்தளங்கள் & அகப்பபங்கள்

http://tamizachiyin-periyar.com/index.php?article=677

http://madippakkam.blogspot.com

தொகுப்பாசிரியர் - தமிழரண்

தமிழர் மானங்கெட்டவர்களா? திருமணம் - பாகம் 3

2010-03-04T08:19:00.006+08:00

1.4 விஸ்ணுர் யோனி கர்ப்பயதுதொஷ்டா ரூபானி பீமிசதுஆரிஞ்சது ப்ரஜாபதிதாதா கர்ப்பந்தாது

இதனுடைய அர்த்தம், பெண்ணினுடைய அந்தரங்க பகுதி மூன்று பாகங்களாக பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மூன்று பாகங்களிலும் மூன்று தெய்வங்கள் இருந்து காவல் காக்கிறார்கள். (தெய்வங்களுக்கு வேறு வேலையே இல்லையா? )உறவின் பொழுது எல்லாம் சரியாக நடக்கிறதா என்று கண்காணிக்கின்ற வேலையையும் இவர்கள் செய்கிறார்கள்.ஒன்றிற்கு மூன்று தெய்வங்கள் பெண்ணின் அந்தரங்க உறுப்பில் இருந்து கொண்டு எல்லாம் சரியாக பொருந்துகிறதா என்று காவல் காக்கிறார்கள் என்றால், ஒரு பெண் வல்லுறவிற்கு உட்படுத்தம்படும் போது, அதை தடுத்தால் மிகப் பெரிய உபகாரமாக இருக்குமல்லவா?

2. சமற்கிருத திருமணச் சடங்குகளில் இறைவனுக்கு இடமே இல்லை
சமஸ்கிருத திருமணச் சடங்குகளில் இறைவனுக்கு இடமே இல்லை; பதிலாக தேவர்கள் தான் முன்னாக்கம் செய்யப் பெறுகிறார்கள். எனவே சமஸ்கிருத திருமணம் நாத்திகமானது.

3. பண்பழிப்புச் சடங்குகள்
சமஸ்கிருதத் திருமணச் சடங்குகளில் காசியாத்திரை, நாமகரணம், ஜாதகர்மம், அன்னப்பிராசனம், சூடா-கர்மா மற்றும் மதுவர்க்கம் போன்ற பொருளற்ற, அறிவுக்கிசையாத, அறநெறிக்கு மாறான, ஆபாசமான, ஆட்சேபணைக்குரிய சடங்குகள் உள்ளன.

சமஸ்கிருதத் திருமணங்களில் தாலிகட்டும் சடங்கே கிடையாது என்று ரிக் வேதத்திலிருந்து திருமணச் சடங்குகளைத் தொகுத்து வழங்கும் ஏகாக்கினி காண்டம் என்ற நூல் கூறுகிறது. இந்நூல்களின் உரையாளர்கள் தாலிகட்டுதல் என்பது ஆரிய இனத்தின் வழக்கமல்ல என்றும், இது திராவிட இனத்தின் வழக்கம் என்றும், பிற்காலத்தில் இச்சடங்கு ஆரிய இனத்திலும் நுழைந்து விட்டது என்றும் தெளிவுபட எடுத்துரைக்கிறார்கள். அதனால் மாங்கல்யம் தந்துநானேனா என்று தற்காலத்தில் ஒலிக்கப்படும் சொற்கட்டு பிற்காலத்தில் பெயர் தெரியாத எவரோ இயற்றியது என்றும் உறுதிப்படுத்துகிறார்கள்.

4. சப்தபதி

சமஸ்கிருதத் திருமணச் சடங்குகளின் கருப்பகுதி சப்தபதி என்பதாகும். இதன்படி மணமகன், மணமகளை ஏழடி எடுத்து வைத்து நடக்கச் செய்வான். ஒவ்வோரடிக்கும் ஒரு மந்திரம் உண்டு. அதில் ஒரு மந்திரம் இப்படிக் கூறுகிறது.

"நாம் இருவரும் நல்ல நண்பர்கள். மணமகனாகிய நான் நம் நட்பிற்கு எவ்விதத் துரோகத்தையும் செய்ய மாட்டேன்; மணமகளாகிய நீயும் அப்படியே எவ்விதத் துரோகத்தையும் செய்து நம் நட்பை முறித்து விடக்கூடாது."

இந்த மந்திரம் மணமகள் எதிர்காலத்தில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் மணமகனுக்குத் துரோகம் செய்து ஓடி சோரம் போகக் கூடும் என்றும் பொருள் தருவதாக உள்ளது. திருமண மேடையிலேயே மணமகளை இவ்வாறு சித்தரிப்பது அவளை இத்தனை தூய்மையற்றவளாக அவமதிப்பது ஆகும். இவ்வாறு சித்தரித்தால் அவர்களின் திருமண உறவு எப்படி விளங்கும்? மேலும், தம்பதியர் என்பது வேறு; நண்பர்கள் என்பது வேறு. இரண்டும் ஒன்றாக முடியாது. இது முற்றிலும் அறிவுக்கும் பொருந்தாதது. மணமகளைப் பார்த்து மணமகன் என்னை விட்டு ஓடிப் போகாதே என்பது எவ்வளவு அநாகரியமான சொல். ஆனால் தமிழ்மகள் கற்பை உயிரினும் சிறந்ததாக எண்ணுவாள் என்று தொல்காப்பியம் கூறுவது எத்துணை சாலச் சிறந்தது!

5. அகலிகை - அருந்ததி

மற்றொரு சடங்கு அம்மி மிதித்து அருந்ததி பார்த்தல் என்பதாகும். கௌதம முனிவரின் மனைவி அகலிகை இந்திரனிடம் சோரம் போனதால் அவளைக் கல்லாகச் சபித்தார் அம்முனிவர் என்பதை வைத்து, கற்புக்கரசியாக வாழ வேண்டும் என்பதை நினைவூட்டவே அது என்று கூறப்படுகிறது! கற்பிழந்தவள், சோரம் போனவளை அந்த நாளில் காட்டி, அச்சுறுத்தித்தான் மணப் பெண்ணைக் கற்பு நெறியில் நிற்கச் செய்ய வேண்டும் என்பது மிகவும் வியப்பான ஒன்றல்லவா? அருந்ததி என்பது ஒரு விண்மீன் (நட்சத்திரம்) என்று கூறி அதனைப் பட்டப் பகலில் அதுவும் பந்தலுக்குள் மணமகளை நிறுத்தி `அருந்ததி பார்த்தாயா என்று கேட்பதும், `ஆம் என்று பொய் சொல்லப் பழக்குவதும் மிகவும் வேடிக்கையான ஒன்று அல்லவா?

6. தமிழர்களைச் சூத்திரர்கள் என்று அடையாளப்படுத்துவது

அவர்களின் மனுதரும சாத்திரத்தில் தமிழர்களுக்குத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் உரிமையே இல்லை என்றும் மேல் சாதிக்காரனுக்குத்தான் மணம் புரிந்து கொண்டு கணவனும் மனைவியுமாக வாழும் உரிமை உண்டு என்றும் எழுதி வைத்தனர். சூத்திரர்களுக்கு மண உரிமை இல்லை என்பதற்கு மற்றொரு நடைமுறை ஆதாரம் என்னவென்றால், பார்ப்பனப் புரோகிதர் வந்து நடத்தி வைக்கும் வைதீக திருமணங்களில், மணமகனுக்கு உடம்பில் பூணூல் அணிவித்து பிறகுதான் திருமணத்தை நடத்தி வைப்பார்கள்.

7. அறிவிற்குப் பொருந்தாமை

திருமணத்திற்குச் சான்றாக அக்னியும் மற்றும் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும், நாற்பத் தெண்ணாயிரம் ரிஷிகளும் மற்றும் கின்னரர்களும், கிம் புருடர்களும் மணமக்களில் எவருக்காவது ஒரு சிறு விவகாரம் ஏற்பட்டு நீதிமன்றத்துக்கு அவர்கள் சென்றால், இவர்களில் எந்தச் சாட்சியினர் வருவார்களோ?

8. பெண்களைக் கேவலப்படுத்தும் ஆரிய ஒழுக்கம்.

``பெண்களைக் கேவலப்படுத்தும் `சம்பந்த திருமண முறையும் ஆரிய ஒழுக்கமும்! ஆரிய ஒழுக்கத்தைப் படம் பிடித்துக் காட்டும், `பாபா சாகேப் டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் கருத்துக்கள் கீழே தரப்படுகின்றன.

“Taking the attitude of the people, the person of the Brahmin is sacred. In ancient time, he could not be hanged no matter what offence he committed. As a sacred person he had immunities and privileges which were denied to the servile class. He was entitled to first fruits. In Malabar, where the Sambandham marriage prevails to first fruits. In Malabar, where the sambandham marriage prevails, the service classes such as the Nairs regard it an honour to have their females kept as mistresses by Brahmins. Even kings invited Brahmins to deflower their queens on prima noctis. There was a time when no person of the servile class could take his food without drinking the water in which the toes of the Brahmins were washed. Sir P.C. Ray once described how in his childhood, rows of children belonging to the servile classes used to stand for hours together in the morning to the roadside in Calcutta with cups of water in their hands waiting for a Brahmin to pass ready to wash his feet and take it to their parents waiting to sip it before taking their food. Under the British Government and by reason of its equalitraian jurisprudence these rights, immunities and privileges of the Brahmins have ceased to exist. Nonetheless the advantages they gave still remain and the Brahmin is still pre-eminent and sacred in the eyes of the servile classes and it still addressed by them as ‘Swami' which means ‘Lord'.

(What congress and Gandhi have done to the unthouchables - pp, 205-206)

இதன் தமிழாக்கம் வருமாறு:

``பிராமணனைப் புனிதமானவனாக மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். அவன் எத்தகைய குற்றங்களை இழைத்தாலும் அவனுக்குத் தண்டனை கிடையாது என்பதுதான் பழங்காலத்து நிலை யாகும். அவன் புனிதமானவன் என்பதால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட பல விதிவிலக்குகளும், உரிமைகளும் அவன் பெற்றிருந்தான். முதல் அனுபவப் பாத்தியதை அவனுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. மலபாரில் `சம்பந்தம் மண முறை நடைமுறையிலிருந்தது. அங்கிருந்த நாயர்கள், அவர் களுடைய மனைவியர் பிராமணர்களால் ஆசை நாயகிகளாக வைத்துக் கொள்ளப் படுவதை அவர்களுக்குக் கிடைத்த பெருமையாகக் கருதினர். அரசர்களும்கூட அவர்களுடைய அரசியருடன் முதல் உடல் உறவு கொள்ள பிராமணர்களுக்கே அழைப்பு விடுத்தார்கள்.

பிராமணரின் கால் விரலைக் கழுவிய தண்ணீரைக் குடிக்காமல் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவைச் சேர்ந்த மக்கள் யாரும் உணவு உட்கொள்ளக் கூடாது என்று சொல்லப்பட்ட காலம் ஒன்று இருந்தது. ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் காலை வேளைகளில் கல்கத்தாவின் சாலை ஓரங்களில் கைகளில் நீர் நிறைந்த குவளைகளை வைத்துக் கொண்டு மணிக்கணக்காகக் காத்து நிற்பார்களாம். அந்த வழியாகப் போகின்ற பிராமணரின் காலைக் கழுவிய நீரைக் கொண்டு போய்த் தங்கள் பெற்றோர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அப்படிக் காத்துக்கிடப்பார்களாம். அந்த நீரைக் கொண்டு போய் அவர்களது பெற்றோர்களுக்குக் கொடுப்பார்களாம். பிராமணர் கால் கழுவிய அந்த நீரை ஒரு மடக்குக் குடித்த பிறகே உணவு உண்பார்களாம். இதற்காக அந்தப் பிரிவைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் சாலை ஓரங்களில் காத்துக் கிடப்பது வழக்கமாம். அப்படி அவர்கள் காத்துக் கிடந்ததைத் தம் குழந்தைப் பருவத்தில் பார்த்திருப்பதாக பி.சி. ராய் ஒரு முறை தெரிவித்திருக்கிறார்.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில், நீதிக்குமுன் அனைவரும் சமம் என்ற அவர்களின் அறிவார்ந்த அணுகுமுறையினால் பிராமணர்களுக்கெனச் சிறப்பாக விதிக்கப்பட்டிருந்த உரிமைகள் விதி விலக்குகள், சலுகைகள் முதலிய பலவும் நிறுத்தப்பட்டன.

இத்தனை அனுகூலங்கள் வழங்கப்பட்டிருந்தும்கூட ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பார்வையில் பிராமணன் மேலானவன், புனிதமானவன் என்ற நிலை இன்னும் தொடர்கிறது. அதனால்தான் இன்றும்கூட ஒடுக்கப்பட்ட மக்களால், பிராமணர்கள், பிரபு என்னும் பொருள்பட `ஸ்வாமி என்று அழைக்கப்படுகின்றனர்.

தொடரும் - பாகம் 4

தமிழர் மானங்கெட்டவர்களா? திருமணம் - பாகம் 2

2010-02-24T08:25:00.004+08:00

மானமுள்ள தமிழர்கள் வைதீக திருமணத்தை ஒதுக்கவேண்டிய காரணங்கள்.

தமிழர்களுக்காக பார்ப்பனர்கள் பயன்படுத்தும் திருமண மந்திரங்கள்; அதில் மறைந்திருக்கும் கேவலமான உட்பொருட்கள்.

1. இழிவை ஏற்படுத்தும் மந்திரங்கள்

1.1 'சோமஹ ப்ரதமோ விவிதே கந்தர்வோவிவித உத்ரஹ த்ரியோ அக்னிஸ்டே பதிதுரியஸ்தே மனுஷ்ய ஜாஹ'

இந்த மந்திரம் மணமகளை நோக்கி சொல்லப்படுகிறது. நீ முதலில் சோமனுக்கு (சந்திரன்) உரியவளாக இருந்தாய், பின்பு கந்தர்வன் உன்னை அடைந்தான், பின்பு அக்கினி உன்னை அடைந்தான். இப்பொழுது நான்காவதாக ஒரு மானிடனை அடைகிறாய். இதுதான் இந்த மந்திரத்தின் அர்த்தம்.அதவாது மணமகள் ஏற்கனவே மூன்று பேருக்கு மனைவியாக இருந்தவளாம். இப்பொழுது நான்காவதாக ஒருவனுக்கு மனைவியாகப் போகிறார்களாம். அத்துடமன் அவள் எந்தக் காலத்தில் யாருக்கு மனைவியாக இருந்தால் என்று ஆபாசமான விளக்கங்கள் (ரோமம் வளரும் போது கந்தர்வனுக்கு....) வேறு இருக்கிறது.இதை பல பார்ப்பனர்களே இன்று ஒத்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் மக்களை ஏமாற்றி தலையில் மிளகாய் அரைப்பதை மட்டுமே வழக்கமாக கொண்டுள்ள சிலர் வேறு அர்த்தம் சொல்வார்கள்.

அதாவது மந்திரத்தில் உள்ள "பதி" என்ற சொல் கணவன் என்ற அர்த்தத்தில் சொல்லப்படுவது இல்லை. பாதுகாவலன் என்ற அர்தத்தில்தான் சொல்லப்படுகிறது. "முதலில் சந்திரன் அவளை பாதுகாத்தான், பின்பு கந்தர்வன் பாதுகாத்தான், பின்பு அக்னி பாதுகாத்தான்" என்று ஒரு விளக்கத்தை இவர்கள் சொல்வார்கள். பெண்ணின் உடலில் ஏற்படும் வளர்ச்சிக்கு அமைய இந்த மந்திரங்கள் அமைக்கப்பட்டது என்று "அறிவியல்" விளக்கம் வேறு தருவார்கள்.சிலர் இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் சோமன், கந்தர்வன், அக்னி ஆகியோர் அந்தப் பெண்ணிற்கு தந்தையாக இருந்தார்கள் என்று சொல்வார்கள்.ஆனால் வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் ஒரு பெண்ணிற்கு "பதி" என்பது அவள் கணவன் என்றுதான் சொல்லப்படுகிறது. அத்துடன் அதே வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் "பொம்பிளைப் பொறுக்கிகளாக" சொல்லப்படுகின்ற சோமன், கந்தர்வன், அக்னி போன்றவர்களின் "பாதுகாப்பில்" தன்னுடைய மனைவி இருந்தாள் என்பது குறித்து எந்தக் கணவன் மகிழ்ச்சி அடைவான் என்ற கேள்வியும் இங்கு எழுகின்றது.

ஓர் ஒப்பீடு!

திருமணமாகின்ற மணப் பெண்ணைô பல கடவுள்களுக்கு மனைவியாக்கிடும் ரிக்வேத காலத்து மந்திர சுலோகம் (``சோம ப்ரதமோ... என்று கூறப்படுகிற சமஸ்கிருத சுலோகத்தைப்) போலவே, ரோமானிகள் கி.பி. 300-400 என்ற கால கட்டத்தில், ரோமானியக் கடவுள்களுக்கு மணப் பெண்ணை மனைவியாக்கித் தான் பிறகு திருமணம் செய்து வைக்கும், நடைமுறை சடங்கு செய்து வந்துள்ளனர்.
இந்த விவரங்கள் Sex lives of the popes என்ற ஆங்கில நூல், Nigel Cawthorne என்பவரால், பல வரலாற்று º¡ýÚ¸¨Çì கொண்டு எழுதப்பட்டு Prion வெளியீட்டகத்தால் லண்டனில் 1990 வெளியிடப்பட்ட நூலில் உள்ளது. அதில் உள்ள ஆங்கிலப் பகுதியும் அதன் தமிழாக்கமும் கீழே தரப்படுகிறது.

“Augustine was particularly struck by Roman marriage ceremonies. These began in the temple of Priapus where the bride had to sit on the god’s enormous, ugly phallus - though Augustine pointed out that this only robbed the bride of her modesty not her virginity or her fertility. He was also struck by a number of other gods that were involved in the business of marriage, all of whom accompanied the newly weds home for the wedding night. There who the god of marriage, the god was brought the bride to the marriage home and another god to keep here there. Once the wedding guests had gone, there were a horde of other gods and goddesses who trooped into the marriage chamber for the deflowering. Augustine marvelled at how a man could be aroused and a virginal, young woman throw off here sexual inhibitions with so many people around” (Page 28).

இதன் தமிழாக்கம்:

அகஸ்டின் ரோமானிய மணச் சடங்கு முறைகளால் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மனத்தாக்கத்திற்கு இலக்கானார். பிரியாப்பிஸ் தெய்வத் தின் கோவிலிலே இவை தொடங்கின. அங்கே மணமகளானவள் கடவுளுடைய வீங்கிப் பெருத்த ஆண் குறியின்மீது அமர வைக்கப்பட்டாள். அகஸ்டின் அந்த வழக்கம் மணமகளின் அடக்க ஒழுக்கத் தினைக் கொள்ளையிடுவதைத் தவிர அவளுடைய கன்னித் தன்மையையோ கருவுறுவளத்தையோ பாதிப்பதில்லை எனச்சுட்டிக் காட்டினார்.
இன்னும் அவர் மணவிழாச் சடங்குகளை நடத்துவதில் ஈடுபட்ட பலப்பல கடவுளர்களால் தாக்குண்டார். எல்லாத் தெய்வங்களும் புது மணத் தம்பதியரின் இல்லத்திற்கு மண இரவுச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி வைப்பதற்காக உடன் சென்றனர். அங்கு மணவினையை நடத்தி வைத்த தெய்வம் இருந்தது. மணமகனை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்த தெய்வம் இருந்தது. இன்னொரு தெய்வம் அங்கே அவளைக் காக்கவெனக் காத்திருந்தது.

மணவிழா விருந்தினர்கள் விடைபெற்றுக் கொண்ட நொடியே, கணக்கற்ற கடவுளர் - கடவுளச்சிகளடங்கிய கும்பல் மந்தையென உட்புகுந்தது. எதற்காக? மணமகளைக் கன்னி கழிப்புக்கு உட்படுத்துவதற்காக, அகஸ்டினுக்கோ ஓர் ஆடவனின் புலனுணர்ச்சிகள் எவ்வாறு தூண்டப்படுகின்றன என்பதும், எப்படி புணர்ச்சிச் செயலில் முன் அறிவு இல்லாத ஓர் இளம் பெண் தன்னைச் சுற்றிலும் அத்தனை பேர் இருக்கும் நிலையில் தன் பாலியல் கூச்சத்தையும் கட்டுப் பாட்டினையும் துறந்துவிட முடியும் என்பதுவும் மாபெரும் விந்தையாக இருந்தது!

1.2 உதீர்ஷ்வாதோ விஷ்வாவஸேர் நம ஸேடா மஹேத்வாஅந்யா ப்ரபர்வ்யகும் ஸஞ்ஜாயாம் பத்யா ஸ்குஜஉதீர்ஷ்வாத பதிவதீ ஹ்யேஷா விஷ்வாவஸீந் நமஸ கீர்ப்பீரிடடேஅந்யா மிச்ச பித்ரு பதம வ்யக் தாகும் ஸதே பாகோ ஜனுஷா தஸ்ய வித்தி

விஷ்வாவஸ் என்னும் கந்தர்வனே! இந்தப் படுக்கையில் இருந்து எழுந்திருப்பாயாக!உன்னை வணங்கிக் கேட்டுக் கொள்கிறோம். நீ வேறு கன்னிகையை விரும்புவாயாக! என் மனைவியை அவளுடைய கணவனுடன் சேர்த்து வைப்பாயாக!இந்தப் படுக்கையில் இருந்து எழுந்திருப்பாயாக! இந்தப் பெண்ணுக்கு கணவன் இருக்கிறான் அல்லவா! விஷ்வாவஸாகிய உன்னை வணங்கிக் கேட்டுக் கொள்கிறோம். தகப்பின் வீட்டில் இருப்பவளும், இதுவரை திருமணம் ஆகாத கன்னிகையை நீ விரும்பவாயாக! உன்னுடைய அந்தப் பங்கு பிறவியினால் ஆகிவிட்டது என்று அறிவாயாக!இப்பொழுது சற்றுச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! மணமகளிற்கு தந்தை ஸ்தானத்தில் இருந்து பாதுகாவலனாக விளங்கிய கந்தர்வனுக்கு அந்தப் பெண்ணின் படுக்கையில் என்ன வேலை?

இவற்றை விட மணமகளை முப்பது முக்கோடி தேவர்களுக்கும் மனைவியாக்கி, பின்பு புரோகிதம் சொல்லும் பார்ப்பானுக்கு மனைவியாக்கி, இவற்றிற்கு எல்லாம் கணவனின் சம்மதம் பெற்று... இப்படி இந்த மந்திரங்கள் நீண்டு செல்கின்றன.

1.3 தாம்பூஷன் சிவதமாம் ஏவயஸ்வயஸ்ஸாம் பீஜம் மனுஸ்யா பவந்த்தீயான ஊரு உஷதி விஸ்ரயாதையஸ்யா முஷந்தஹா ப்ரஷரே
பஷேபம்

இதனுடைய அர்த்தம்: நான் அவளோடு உறவு கொள்ளும் பொழுது எமது பாகங்கள் பொருந்துவதற்கு தேவதைகளே நீங்கள் உதவ வேண்டும்.

தொடரும் பாகம் - 3

தமிழர் மானங்கெட்டவர்களா? திருமணம் - பாகம் 1

2010-02-18T08:44:00.001+08:00

முன்னுரை

மக்கள் ஆறறிவுடையார். அதனால் எதைச் செய்யினும் அறிவோடு செய்தற்குரியர். ஒருவர் வாழ்க்கையில் தலைச்சிறந்த நிகழ்ச்சியாயும், இருவர் இன்ப வாழ்விற்கு அடிகோலுவதாயும், பலர் மகிழ்ச்சியுதற்குரிய காட்சியாயும், நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் வந்து கூடுவதாயும், உள்ள திருமணச்சடங்கைப் புரோகிதனுக்கன்றி பொருளொடு ஓதுகின்றானா பொருளில்லாது உளறுகின்றான என்பதையும் அறியவியலாத நிலையில், இவ்விருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டிலும், குருட்டுத்தனமாக நடத்திருவருவது, நாகரிகத்திற்கும் பண்பாட்டிற்கும் முற்றும் முரணானதாம். ஆகவே திருமணத்தைப் பற்றி சிறிதாவது தெரிந்துகொள்வதும் தெரியவிரும்புவதும் அறிவுடடையோரின் செயலாகும்.

திருமணம்

ஓர் ஆடவனும் ஒரு பெண்டும், கணவனும் மனைவியுமாக இல்லறம் நடத்த இசைந்து ஒன்று சேர்வதே மணமாம். மணத்தல் கலத்தல் அல்லது கூடுதல். மணவாழ்க்கைக்கென்றே இறைவன் மக்களை ஆணும் பெண்ணுமாய்ப் படைத்திருப்பதாலும், அதனிடத்து மிகுந்த அறப்பொறுப்புள்ளமையாலும், அது ஆயிரங்காலத்துப் பயிர் ஆகையாலும், வாழ்க்கைத் துணைவர் இருவரும் தெய்வத்தின்முன் அல்லது தெய்வத்தின்பேரில் பலரறிய ஆணையிட்டுக் கூடுவதாலும், மணம் தெய்வத்தன்மை பெற்றுத் திருமணம் எனப் பெற்றது. இப் பெயர் பின்னர், திருமணத் தொடர்பான விழாவையுங் குறித்தது.

திருமணத்திற்குரிய ஒப்பந்த அல்லது தாலிகட்டுச் சடங்கு கரணம் எனப்படும். கரணம் செய்கை, அது ஆட்சி பற்றிச் சடங்கை உணர்த்திற்று. கரணத்தோடு கூடிய திருமணத்தை வதுவை என்பது இலக்கிய வழக்கு.

முதற்காலத்தில், எல்ல ஆடவரும் பெண்டிரும், பருவம் வந்தபின் விலங்கும் பறவையும்போலக் கரணமின்றியே கூடி வாழ்ந்து வந்தனர். ஆயின், சில ஆடவர், தாம் மணந்த மகளிரை மணக்கவில்லையென்று பொய்யுரைத்தும், அவரைக் கைவிட்டும், அவர் வாழ்வைக் கெடுத்து வந்ததினால், மக்கள் மீது அருள்கொண்ட தமிழ முனிவர், கரணம் என்னும் திருமணச் சடங்கை ஏற்படுத்தினர். மணமகன், மணமகளைத் தன் நிலையான வாழ்க்கைத் துணையாகக் கொள்வதாக, பலரறியக் கடவுள் திருமுன் சூள் (ஆணை) இடுவதே கரணமாம்.

“பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பின்னர்

ஐயர் யாத்தனர் கரணம் என்ப”

பொருள் : குமுதாயத்தில் பொய் கூறலும், பிழைபட நடத்தலும் தோன்றிய பின்னர், தலைவர் ஏற்படுத்தினர் வதுவை (திருமணம்) என்று கூறுவர்.

என்பது தொல்காப்பியம் (கற்பியல்,4)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ஆரியப் பார்ப்பனர் வருகை

காட்டுமிராண்டிகளாக வந்து கயவர்களாகவும் மாறிய பார்ப்பனர் இந்நாட்டில் (தமிழ்நாட்டில்) தாம் முன்னரே அறிவு முதிர்ச்சியும், நாகரிகச் சிறப்பும் பெற்று வாழ்ந்த தமிழர்களைத் தம் அடிமைகளாக்கி ஏய்த்து வாழக்கடவுள், மதம். போன்ற கருவிகளைப் பயன்படுத்தினர். அவற்றுள் ஒன்றுதான் இத்திருமண முறையில் அவர்கள் புகுத்திய மாற்றங்கள்.

பிராமணர் தென்னாடு புகத்தொடங்கியது ஏறத்தாழக் கி.மு2000 எனும், அவர் முதலடியிலேயே பெருந் தொகையினராய் இங்கு வந்தவரல்லர். முதன்முதல் இங்குக் கால் வைத்த பிராமணர் விரல்விட்டு எண்ணத்தக்கவரே யாவர். கிறித்துவ ஊழி தொடங்கும்வரை இடையிட்டிடையிட்டுச் சிறு சிறு கூட்டத்தாராகவே அவர் வந்து கொண்டிருந்தனர். கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பின், பல்லவ அரசர் காலத்தில்தான், அவர் பெருவாரியாக வடநாட்டிலிருந்து குடியேற்றப் பட்டனர். இதைப்பிற்காலச் சேரசோழ பாண்டியரும் பின்பற்றினர்.

“மாமுது பார்ப்பான் மறைவழி காட்டிட” என்று சிலப்பதிகாரம் பிராமண அல்லது ஆரியப் பார்ப்பனப் புரோகிதத்தைக் குறித்திருப்பது, கடைச்சங்கக்காலத்தில் நகரங்களிலும் மாநகரங்களிலும் பெரும்பாலும் அரசரிடையும் வணிகரிடையும் இருந்த நிலைமையைத்தான் குறிக்கும். இன்றும் பிராமணரில்லாத பல நாட்டுப்புறத்தூர்கள் இருப்பதாலும், சில தமிழக்குலத்தார் பிராமணப் புரோகிதமின்றித் தம் மணங்களை நடத்திக்கொள்வதாலும், பிராமணர் வந்தப்பின்பும், கடைச்சங்கக் காலம்வரை பெரும்பால் தமிழர் மணங்கள் தமிழ்மரபிலேயே நடத்துவந்தன என்று அறிதல் வேண்டும்.

இடைக்கால மாறுதல்கள்

பிராமணர் பெருந்தொகையினராய்த் தமிழகம் வந்து சேர்ந்த பின், தமிழர் திருமணங்களிற் பல மாறுதல்கள் ஏற்பட்டன.

1. பிராமணப் புரோகிதமும் வடமொழிக் கரணமும்

பிராமணர் தேவர்வழி வந்த நிலத்தேவர் (பூசுரர்) என்றும்; அவர் முன்னோர் மொழியாகிய வேதமொழியும் அதனொடு வேதகால இந்திய வட்டார மொழிகளாகிய பிராகிருதங் கலந்த இலக்கிய மொழியாகிய சம்ற்கிருதமும், தேவமொழியென்றும்; இரு பெருந்தவறான கருத்துக்கள் கடைச்சங்கக் காலத்திலேயே அரசர் உள்ளத்தில் ஆழ வேரூன்றிவிட்டதனால், பிற்கலத்தில் பிராமணப்புரோகிதம் தமிழகத்தில் விரைந்து பரவுவதற்கு மிகுந்த வசதியாயிருந்தது.

ஆரியக்கரணத்தால் விளைந்த தீமைகள்

1. வடமொழி வழிபாட்டு மொழியும் சடங்கு மொழியுமாய் வழக்கூன்றியபின், தமிழ் அவற்றிற்குத் தகாததென்று தள்ளப்பட்டுத் தன் பழந் தலைமையை இழந்ததுடன், தாழ்வும் அடைந்தது.

2. தமிழப்பார்ப்பாருக்குப் பிழைப்பின்மை.

பிராமணப் புரோகிதர், உயர்தோரின் அல்லது உயர்த்தப்பட்டோரின், எல்லா மதவியற் சடங்குகளையும் ஆற்றும் தகுதியை முற்றூட்டாகப் பெற்றுவிட்டதினால், தமிழப்பார்பார் பலர்க்குப் பிழைபில்லாது போயிற்று.

3. வீண் சடங்குகள்

தீ வலஞ்செய்தல், அம்மிமிதித்தல், அருந்ததி காட்டல் முதலிய பல சடங்குகள் வீணானவையாகும். அம்மிமிதித்தல், அகலிகை சாவக்கதையை நினைப்பித்து மணமகளை எச்சரிக்கும் சடங்காகச் சொல்லப்படுகின்றது. அம்மியைத் திருமகள் தங்கும் பொருள்களுள் ஒன்றாகக் கொள்வதினால், அதை மிதிக்கும் வழக்கம் இயல்பாகத் தமிழர்க்கில்லை.

அருந்ததி காட்டல்

அருந்ததி காட்டல் என்பதும் ஆரியத் தொடர்பு கருதியதே. தமிழ மரபுப்படி அருந்ததி தலையாக கற்பரசியல்லள். அவள் தன் கணவனாகிய வசிட்டமுனிவன் ஒழுக்கத்தைப்பற்றி ஐயுற்று, அவனால் விண்மீனாகச் (நட்சந்திரம்) சாவிக்கப்பட்டாள் என்று கதை கூறுகின்றது. தமிழப் பத்தினிப் பெண்டிரோ, ‘கற்பெனப் படுவது சொற்றிறம் பாமை' என்னுங் கொள்கையினர். ஆதலால், ஆதிமந்திரியர், பூதப்பாண்டியன் தேவியார், கண்ணகியார், ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் தேவியார், திலகவதியார் முதலிய எத்துணையோ தலையாய தமிழகக் கற்புத் தெய்வங்களிருக்கவும், அவரை விட்டுவிட்டு அருந்ததியை நினைப்பித்தல், கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்றே. தொடரும்.- பாகம் 2

தன்னிகரில்லாத நம் தமிழ்மொழி

2009-12-11T14:04:00.001+08:00

நன்றி : வரலாறு
ச.கமலக்கண்ணன் & தமிழச்சி

"கல்தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்து முன் தோன்றிய மூத்தக் குடி எங்கள் தமிழ்க் குடி" என்று சொல்லும் பொழுதெல்லாம் சிலருக்கு மெய்சிலிர்க்கும். சிலருக்குக் கோபமும், எரிச்சலும் வரும். கல் தோன்றுவதற்கு முன்பே தமிழ் தோன்றி இருக்க முடியாது என்றாலும், தமிழ் மிகப் பழமையான மொழி என்ற கருத்தாக்கத்துடன் எழுதப்பட்ட இப்பாடலைப் பலர் தங்களின் சார்புகளுக்கு ஏற்பத் திரித்தும், புகழ்ந்தும், இகழ்ந்தும், விமர்சித்தும் பேசி வந்திருக்கிறார்கள்.

மொழி மீது தமிழகத்தில் ஒரு காலத்தில் அதீதப்பற்று இருந்த நிலைமாறி இன்று "தமிழன்" என்று கூறுவதே இரண்டாம் பட்சமாக மாறிவிட்ட சூழ்நிலையில், தமிழனின் வரலாறு குறித்த ஆய்வுகளுக்குத் தேவையான அளவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுவதில்லை. தமிழக வரலாற்றுத் தேடல் என்பது தமிழனின் மிகத் தொன்மையான வரலாற்றுத் தடயங்களைத் தேடிச் செல்லும் மிக நீண்ட பயணம். இந்தப் பயணத்தில் தங்கள் வரலாற்றைத் துச்சமென மதிக்கும் தமிழர்கள், தமிழக அரசுகள் எனப்பல இடற்பாடுகளைக் கடந்துதான் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழ் என்று கூக்குரலிட்டு அரியணை ஏறிய அரசாங்கங்கள் கூடத் தமிழ் குறித்த ஆய்வுகளுக்குப் போதிய ஒத்துழைப்புக் கொடுத்ததில்லை. பல வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் தங்களின் தனிப்பட்ட சேமிப்புகளைக் கூட வரலாற்று ஆய்வுகளுக்காக இழந்துள்ளனர். தமிழக ஆய்வாளர்களைக் கடந்து வெளிநாட்டு ஆய்வாளர்களும் தமிழின் தொன்மை குறித்த ஆய்வுகளைக் கடந்த காலங்களில் வெளியிட்டுள்ளனர்.

தமிழனின் வரலாற்றுத் தடங்கள் பல இடங்களில் அழிந்து போய்விட்டன. இன்னும் சில தடங்கள் அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதனைப் பாதுகாக்க மிகப்பெரிய ஒரு கூட்டுமுயற்சி தேவைப்படும் சூழ்நிலையில் சில புதிய வரலாற்றுக் கண்டுபிடிப்புகளும் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. புதிய "அரிய" வரலாற்றுக் கண்டுபிடிப்புக்கள் நிகழும் பொழுதெல்லாம் அதனைச் சிறுமைப்படுத்தும் முயற்சிகளும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

ஒரு மொழியின் வளர்ச்சி என்பது பல பரிணாமங்களைக் கொண்டது. கடவுளின் இடது பக்கத்தில் இருந்து ஒரு மொழியும், வலது பக்கத்தில் இருந்து மற்றொரு மொழியும் முளைத்து விடுவதில்லை. ஒரு மொழியின் பேச்சு வழக்கம் தொடங்கி அது எழுத்து வடிவமாக உருப்பெறுவது வரை பல நூறு ஆண்டு காலத் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சி தேவைப்படுகிறது. தமிழ் மொழியும் இத்தகைய பல நூறு ஆண்டுகள் வளர்ச்சியைப் பெற்றுத்தான் இன்று இணையம் வரை கிளை பரப்பி இருக்கிறது. செம்மொழி நிலையையும் "தாமதமாகப்" பெற்று இருக்கிறது.

தமிழின் இன்றைய எழுத்து வடிவம் உருப்பெறுவதற்கான மூல வடிவம் தமிழிதான். அதிலிருந்து ஒரே சமயத்தில் மூன்று எழுத்துருக்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் நிலைபெறத் தொடங்கின. தென்தமிழ்நாட்டில் வட்டெழுத்துக்களும், வடதமிழ்நாட்டில் தமிழ் எழுத்துக்களும் தோன்றின. அசோகர் பிராகிருத மொழியை எழுதுவதற்காக இத்தமிழியைக் கடன்வாங்கிப் பயன்படுத்தியதால், வட இந்தியாவில் இது அசோகன் பிராமி என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டது. ஹிந்தி, பஞ்சாபி முதலான வடமொழிகள் நாகரி எழுத்துமுறையிலிருந்து தோன்றினாலும், நாகரி எப்பொழுது தோன்றியது என்பது இன்னும் கண்டறியப்படவில்லை. தமிழகத்தில் கிடைக்கும் காலத்தால் மிகவும் முற்பட்ட நாகரிக் கல்வெட்டு இராஜசிம்மருடையதாகும். மாமல்லபுரம் புலிக்குகை எனப்படும் அதிரணசண்டேசுவரத்தின் வாயிலில் ஒரு புறம் கிரந்தக் கல்வெட்டும், மறுபுறம் அதே கல்வெட்டு நாகரியிலும் வெட்டப்பட்டுள்ளன. இதைக்கொண்டு, குறைந்த பட்சம் அதற்கு 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து தமிழகத்தில் நாகரி பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்றும், வட இந்தியாவில், அசோகருக்கும் இராஜசிம்மருக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் நாகரி தோன்றியிருக்கலாம் எனவும் ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

கிரந்தம் என்பது சமஸ்கிருத வார்த்தைகளைத் தமிழில் எழுதத் தமிழர்கள் கண்டுபிடித்த எழுத்துமுறையாகும். 4ஆம் நூற்றாண்டு முதல் பல்லவர்களின் இறுதிக்காலம் வரை கல்வெட்டுகளில் பயன்படுத்தப்பட்டன. வட்டெழுத்துக்கள் பனையோலைகளில் எழுதுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டவை என்ற கருத்து இங்கு பொருந்தாது. ஏனெனில், பழந்தமிழ் இலக்கியங்களான தொல்காப்பியம், திருக்குறள் முதலான நூல்கள் தமிழி எழுத்துருவில்தான் ஓலை கிழியாமல் எழுதப்பட்டன. தென் தமிழ்நாட்டில் பாண்டியர்களால் பயன்படுத்தப்பட்ட வட்டெழுத்துக்கள் சோழர்கள் பாண்டியநாட்டைக் கைப்பற்றும்வரை தொடர்ந்தன. முதலாம் இராஜராஜர் காலத்திலிருந்து சோழசாம்ராஜ்யம் முழுவதும் தமிழிலேயே கல்வெட்டுக்கள் வெட்டப்பட்டன. இருப்பினும் இவ்வட்டெழுத்துக்கள் 100% வழக்கொழியாமல், மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னடம் மற்றும் சிங்களம் ஆகிய மொழிகளின் எழுத்துக்களாக மாற்றம் பெற்றன.

இதுதான் பொதுவான மொழி எழுத்துருக்களின் வரலாறு. மொழிகளின் வரலாற்றில் நம்முடைய தொன்மை குறித்த பெருமை ஒருபுறம் இருக்க அசோகரின் பல கல்வெட்டுகளைக் கண்டுபிடித்ததன் வாயிலாக அசோகரின் பிராமி எழுத்துக்கள்தான் பல மொழிகளின் அடிப்படை என்ற கருத்தாக்கம் நிலவி வந்தது. இதற்குக் காரணம் அசோகரின் காலத்திற்கு முந்தைய எந்தக் கல்வெட்டும், எழுத்துருக்களும் கிடைக்கவில்லை என்பதுதான். இதனால் தமிழ்மொழி அசோகரின் எழுத்துருவில் இருந்தது வந்திருக்கக்கூடும் என்ற கருத்து நிலவி வந்தது.

ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஈரோடு அருகே கொடுமணல் என்ற இடத்தில் நடந்த அகழாய்வுகளில் பழந்தமிழ் எழுத்துருக்களும் சமீபத்தில் தேனி அருகே கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டின் நடுகற்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் அசோகர் காலத்திற்கு முந்தைய காலத்திலேயே தமிழ் எழுத்துருக்கள் உருவாகி விட்டன என்ற உண்மை வெளிப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் மூலம் 'இந்தியா முழுவதற்கும்' எழுத்துமுறை தந்தவன் தமிழனே என்னும் கருத்து வலியுறுத்தப்படுகிறது என்கிறார் வரலாற்று ஆய்வாளர் டாக்டர் கலைக்கோவன். இதைத் திரு. ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்களும், 'சங்ககாலத்தில் அறிவொளி இயக்கம்' என்ற கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் ஏதோ தமிழ் ஆர்வலர்கள் அதீத ஆர்வம் கொண்டு கூறும் கதைகள் அல்ல. விஞ்ஞான ரீதியில் இதன் தொன்மையான காலம், அந்த எழுத்துருக்களின் வடிவம் இவற்றைக் கொண்டு இந்த உண்மை நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த வரிசையில்தான் சமீபத்தில் ஒரு வரலாற்று ஆதாரம் மயிலாடுதுறையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இது குறித்து இந்துவில் செய்தியும், அந்தக் கண்டுபிடிப்பின் முக்கியத்துவம் குறித்த கட்டுரையும் வந்திருந்தன. சிந்து சமவெளி நாகரித்தின் மொழி என்ன என்பது குறித்துப் பலவிதமான ஆருடங்கள் கடந்த காலங்களில் வெளிவந்துள்ளன. சிலர் இது குறித்துத் தவறான எண்ணத்துடன் முயற்சிகள் மேற்கொண்டு வெளியிட்ட தகவல்கள் சரியான fraud என்றும் நிரூபிக்கப்பட்டன.

சிந்து சமவெளியில் இருந்த மொழி குறித்துப் பலர் பல தியரிகளை முன்வைத்துள்ளனர். அங்கு இருந்த மொழி ஆரிய மொழி என்று சிலரும், திராவிட மொழி எனச்சிலரும் கூறிவருகின்றனர். ஆனால் பொதுவாக அங்கு இருந்த மொழி ஒரு திராவிட மொழியாகத்தான் இருக்கும் என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு நிறைய ஆதாரங்கள் உள்ளன. இன்றைய பாகிஸ்தானில் இருக்கும் மொழிகளில் கூடத் திராவிட மொழிகளின் தாக்கம் இருப்பதாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. அது குறித்த ஒரு கட்டுரை இணையத்திலும் வெளியாகியுள்ளது. சிந்து சமவெளியில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள மொழிகள் Indus script என்ற எழுத்துருவில்தான் இருந்தன. இவை pictograms போல உள்ளவை. சிந்துசமவெளி நாகரிகத்தில் இருந்த மொழி ஆரிய மொழியா, திராவிட மொழியா என்ற சச்சரவு இருந்த நிலையில்தான் மயிலாடுதுறைக் கண்டுபிடிப்பு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. மயிலாடுதுறையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கற்களால் செதுக்கப்பட்ட ஆயுதம் இந்த நூற்றாண்டின் மகத்தான கண்டுபிடிப்பு ஆகும்.

மயிலாடுதுறை அருகே உள்ள செம்பியன் கண்டியூர் என்ற இடத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கற்களால் செதுக்கப்பட்ட இந்த ஆயுதத்தில் சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட Indus எழுத்துரு வடிவில் சில உருவங்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதுதான் இதன் முக்கியத்துவத்திற்குக் காரணம். இது சுமார் 3500 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்பதும் நிருபிக்கப்பட்டுள்ளது. இது தென்னிந்தியாவைச் சார்ந்த ஆயுதம் என்பதால் இது வடநாட்டில் இருந்து தமிழகத்திற்கு வந்தது என்ற கருத்துக்கும் இடமில்லை.

இந்த எழுத்துருவை decode செய்த இத்துறையில் உலகளவில் மதிக்கப்பெறும் ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்கள், இந்தக் கல்லில் காணப்படும் Indus script "முருகன்" என்னும் பொருளைக் கொடுப்பதாக கூறுகிறார். இதன் மூலம் சிந்து வெளி நாகரிகத்திற்கும் தமிழகத்தின் ஆதிகால மனிதனுக்கும் இடையே தொடர்புகள் இருந்தன என நிரூபிக்கப்படுவதுடன், சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் மொழி குறித்து இருக்கும் சச்சரவுகளுக்கும் ஒரு தெளிவான விடை கிடைக்கிறது. சிந்து சமவெளியின் மொழி ஒரு "திராவிட" மொழியாக மட்டுமே இருக்க முடியும் என்ற கருத்து வலுப்பெறுகிறது. திராவிடமொழி என்னும் பொழுது அது "தமிழின் மூல வடிவம்" என்பதைத் தவிர வேறு என்னவாக இருக்க முடியும் ?

எந்த ஒரு கண்டுபிடிப்பும் புதிய கண்டுபிடிப்புகள் மூலம் மறுக்கப்படுவது வழக்கமானதுதான். ஆனால் இதற்கு மாற்றாக ஒரு ஆதாரப்பூர்வமான வாதமோ, கண்டுபிடிப்போ முன்வைக்கப்படும்வரை தமிழர்கள் எல்லோரும் பெருமை கொள்ளலாம். தமிழ் மொழியின் செழுமைக்கும், பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நம் அன்னை மொழியின் வளமைக்கும் இவை விஞ்ஞானப்பூர்வமான சான்றுகள் ஆகும்.

தன்னிகரில்லாத நம் தமிழ்மொழி குறித்துப் பெருமை கொள்வோம்.